روزگاری این دلِ تنها فقط جای تو بود

جز توام دیگر برای هیچ کس جایی نبود

بس که غیر تو در آن داخل شدند
بستی از این خانه ی دل بار و بند
حال بنگر خانه ام ویران شده
تار و تیره، دره شیران شده

می زدایم از دلم هرآنچه جایت تنگ کرد
باز برگرد و رهایم کن از این هجران و درد
می زدایم از دلم زنگار سرد
باز می بینم رخم را گشته زرد

باز کن دستان و آغوشت برایم
باز می خواهم بدانم من کجایم
باز گوشم من، بخوان لالایی ات را
باز چشمم، پس نشانم می دهی زیباییت را؟
باز دستم گیر و من را با خودت همراه کن
باز برگرد و نگاهی سوی این درمانده ی در راه کن

زندگي يک بازي درد آور است
زندگي يک اول بي آخر است

زندگي کرديم اما باختيم
کاخ خود را روي دريا ساختيم

لمس بايد کرد اين اندوه را
بر کمر بايد کشيد اين کوه را

زندگي را با همين غم هاخوش است
با همين بيش و همين کمها خوش است

باختيم و هيچ شاکي نيستيم
بر زمين خورديم وخاکي نيستيم

شکست عهد من و گفت هر چه بود گذشت

به گريه گفتمش آري ولي چه زود گذشت

بهار بود و تو بودي و عشق بود و اميد

بهار رفت تو رفتي و هر چه بود گذشت

شبي به عمرم ا گر خوش گذشت آن شب بود

که در کنار تو با نغمه و سرود گذشت

چه خاطرات خوشي بر دلم به جاي گذاشت                            

شبي که با تو مرا در کنار  گذشت                            

گشود بس گره آن شب زکار بسته ما       

صبا چو از بر آن زلف مشک سود گذشت

مراست عکس تو ياد آور سفر آري        

چنان توانم ازين طرفه ياد بود گذشت                  

غمين مباش و ميانديش زين سفر

اگرچه بر دل نازک غمي است، گذشت......

(( دكتر ايرج دهقان ))

***************

يكي از بهترين شعراي زندگيمه كه حفظم هستم

من در آیینه رخ خود دیدم   
 و به تو حق دادم
 آه میبینم ، میبینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
 من چه دارم که تو را درخور ؟     _ هیچ !
 من چه دارم که سزاوار تو ؟       _ هیچ !

تو همه هستی من ، هستی من !
تو همه زندگی من هستی !
تو چه داری ؟                _ همه چیز !
تو چه کم داری ؟           _ هیچ

 بی تو در میابم ،
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو میکردم ، که تو خواننده ی شعرم باشی ؟
_ راستی شعر مرا میخوانی ؟
نه دریغا ، هرگز ! باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی !
_ کاشکی شعر مرا میخواندی !

گاه می اندیشم ،خبر مرگ مرا با تو چه کسی گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا ، از کسی میشنوی ،
روی تو را ، کاشکی میدیدم !
شانه بالا زدنت را ، بی قید ،
و تکان دادن دستت که ، مهم نیست زیاد ،
و تکان دادن سر را که ، عجیب !عاقبت مرد؟
افسوس ،
کاشکی میدیدم !
من به خود میگویم : چه کسی باور کرد ،
جنگل جان مرا ، آتش عشق تو خاکسترکرد؟

يكي از دوستان تو يكي از نظرات يه شعر كه مال آهنگ چه كسي باور كرد (محسن چاوشي) بود رو برامون گذاشته بود كه باعث شد من شعر بالا به ادم بياد